Leon

Anatomy as Art.

2010-04-26T15:34:00.001+02:00

The human anatomy is a subject which fascinates me to no end. One of my most highly prized possessions is my beautifully illustrated atlas. I remember when I first bought it, having relatively little knowledge of the inner workings of the human body and how they might look, that I would open one of the two heavy tomes at random and just take in all the shapes. The craggy fissures of the skull, the light fluidity of the clavicle… to me it all still seems amazingly intricate, like a lovingly adorned work of art.

Of course, artists have always been moved by the human body. Usually they have been more inspired by the outside of it, the hillocks and valleys the skin forms; stretched tight or loosely draped over the secrets within the body.

Sometimes, however, the brilliant amongst us been enthused by bone, muscle and organ. It’s these works of art that I really feel a connection with that’s more than skin deep. It’s engrossing subject matter not only because it is both ephemeral ( people so quickly die – the body so rapidly withers) and permanent (haven’t all humans been the same inside? – and won’t all humans to come be?), but because the sheer beauty of all our insides is obvious.

One kind of artist that’s really studied and dealt with the guts and gore of Homo Sapiens is, not surpisingly (not to me at least) the fashion designer. In a funny way, one could posit that what our clothes are to our skin, our skin is to our insides. Always original, humorous and playful, the fashionista’s take on anatomy proves that a preoccupation with the fact that a person is just a skin-bag full of bones and guts needn’t be macabre. The focus is never on death, but on child-like curiosity to find out, especially that which is taboo. And if that’s not the point of art, what is?

Cross-posted at Sexy Little Troll.

Santa Claus : A Closer Look.

2009-11-24T03:27:00.002+02:00

Santa Claus, Father Christmas, or simply Santa. Whatever name you use, the image it calls up is instantly recognizable around the world: a rotund, jovial elderly man in red clothing, with a full, white beard. We all know that he lives somewhere snowy. He has elves that make toys for him, and magic reindeer that transport him around the world by flying him around in a sleigh.

The other thing all adults are aware of is that Santa simply does not exist. He is nothing more than a fiction.

But how did this strange myth come about? It is generally agreed that it is based on Saint Nicholas, a 4th century christian bishop. Stories of this saint’s gift-giving, mixed with lore of the god Odin through the influence of Germanic Polytheists, resulted in the story of the gift-giving man.

However, the modern Santa is not the result of any zeitgeist. His conception was as far away from such an organic process as possible.

The story of Santa Claus has been present in popular literature in America and Britain since the 18th century, but the man himself had no definite form. Until the 1930, when the soft drink giant, Coca-Cola, popularized the image of Santa Claus conveniently clothed in red and white.

Today the image is in the collective subconscious, with the myth that this red-clad old man not only exists, but delivers gifts to children all over the world. And with the myth being perpetuated with each new generation, it seems that Santa is with us for good.

But one has to pause and take a hard look at Santa Claus. Despite reportedly representing all that is good about Christmas, namely joy, charity and selflessness, many people are now finding fault with the fat man in red. There are serious concerns about parents lying to their children about the existence of Santa, and about what his existence means for children. Another problem is now surfacing, with Santa displacing traditional values and traditions around the world. Lastly, the fact that the modern Santa Claus was created by advertising agencies and still persists as a symbol of unabashed consumerism simply cannot be ignored.

Children growing up in many countries across the world are now presented with the story of Santa as fact. Parents don’t really know what to do: lie to their children, or isolate their children from their friends by telling them the truth? And what about the time to let children know that Santa does not exist? Such delicate matters are often handled wrongly, resulting in hurt feelings, resentment towards the holiday of Christmas itself, or even long-term trust issues with the parents.

Child psychologist Bruce Henderson, professor in the psychology department at Western Carolina University, warns that “Forcing an elaborate Santa Claus story on children serves no good purpose for child or parent.” He even examines who is more attached to this made-up figure, and concludes that “the reality is that children may be more ready to give up the more magical aspects of the Santa myth than their parents are.”

Unfortunately, most parents succumb to the pressure of their peers and environment, and so children en up convinced that Santa exists. Have we thought about what that tells children?

As we examine him even more deeply, the fairy-tale is all wrong for this new millennium. Even the smallest things are wrong. Wearing real fur? Dubious. A steady diet of cookies? Simply wrong. A workforce of unpaid elves? Unethical. A man who has children sit in his lap while he listens to their wishes that he is going to grant? At best, ridiculous. At worst, sinister.

Children learn that gifts come from someone who watches them all the time, constantly judging them, ready to withhold the presents if they are “naughty”.

Contrast this with the love of the parents that is unconditional. Children will receive their presents even if, being children, they sometimes misbehave. Still, the parents are willing to pretend that the presents are not the result of their hard work, but the handiwork of elves in a faraway factory. Wouldn’t the sincere giving of a gift from parent to child reinforce their relationship and show the child that the parents are there for them, providing them with what they need?

What about the negative psychological issues that the thought of someone constantly observing your every move could cause? Only the most extreme of religious people like to believe that god acts the same way, but even god is forgiving, whereas if you are naughty, you are definitely getting coal, with no option of being forgiven. Such a cruel figure has not been so adored a symbol since the days of pre-civilisation.

And catholically adored, he is. Since promoting the empire of Coca-Cola in the 1930’s, he has gone on to advertise virtually anything from cigarettes to male performance enhancement pills. He is the quintessential image of consumerism. He supposedly represents selflessness, but he is seldom used with a noble goal in mind. The Christmas that Santa represents is the Christmas of extraordinary shopping sprees, of spending huge sums of money on things that one is to give to other people in return for the things one is to receive. Is that the symbol that we wish our children to give to their children?

Religious or irreligious, parents should be worried that Santa and the consumerism he represents in all its orgiastic glory is taking over the whole of Christmas. Regardless of religion, Christmas, or the Winter Solstice, or Hanukkah used to be a period for reflection, sharing and rejoicing in the knowledge that we have riches beyond measure; family and good friends. Nowadays Santa, along with all the material gluttony that comes with him, is taking over Christmas all across the world.

In some parts of the world, this new phenomenon is worrying. In the Czech Republic, presents are given to children by Baby Jesus. Even though Czechs are largely irreligious, they kept this part of their tradition alive. However, these days, more and more children wish their presents to be given to them by Santa, and so the tradition of the Baby Jesus is vanishing. Mass protests in Prague as well as a very popular website documenting the worries of uneasy parents, at least give some hope to those wishing to keep their millennia-old traditions.

We see him everywhere. He is in every street corner, plastic, tacky, non-recyclable. He jeers at us from every shop window, lewd, flashy and unseemly. He is there every time we turn on our TV sets, selling us selflessness, family and happiness, at their proper price, of course.

The next time you come across Santa, staring at you with unnatural, inhuman joy, think about it: is this what we want our children to give their children?

Credits: photo by: Lukás Vrtílek
written by: Leonidas Constantinides

a

2009-05-11T16:11:00.000+03:00

the fly
is an ointment
made by weary gods
just: apply
to
problematic areas
and
-deus ex machina-
problem?
solved.

elephants are contagious

2008-08-19T02:25:00.000+03:00

I should write something. I ‘ll write a list. A witty one. With a title that means nothing. I’ll call it something like “A List of Latent Lepidopterists. Of course the list will list nothing of the sort. It will be full of surreal sayings, each point a hopeful catchphrase.

Everyone will want to read it, of course. It will be all over the internet. It‘ll go viral!

Well, why?

There are things that I need to get rid of. Things that are just below the surface of material that is available to me. It’s maddening. Phrases are mutedly repeated over and over, and I can’t work out what they say. It’s not bad things. Most of it is plain weird. Like dream stuff.

Dreams usually get rid of all the clutter. Once I dreamt I was a catholic nun. I’m male and atheist. The weirdness is brought to the forefront when I dream, and that clears it up for a while.

But now I need to write. A list. I have no idea what will be in it. Hopefully the weird clutter will flow skip my brain and go to the page through my fingers, or else I’m in for some trippy dreams.

Cesar Vallejo

2007-07-30T15:14:00.001+03:00

τραγούδι: Διάφανος - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
φωτογραφία: Η μυρωδιά της αιωνιότητας - Λεωνίδας Κωνσταντινίδης

the end

2007-06-25T14:11:00.000+03:00

seven years

and an anticlimactic ending with the last chemistry exam, 3 days after graduation

seven years, and its over. seven years reduced to this, the sweet lull of a beer buzz and the stifling heat.

it's over. and I'm happy.

Pt. 5

2007-06-24T22:58:00.002+03:00

There was a way, the doctor said. A way to live. A simple one, as well. Just go back, back to the way everything was. Easy. He wouldn't even have to fight with his sons, his wife or his friends. He could drive a lorry around England for a few weeks, then act cold and distant when he came back. It would be easy to fall in the old rhythms. Dr. Singh warned him that he would have to do this right away. He couldn't take even one more day of this new lifestyle. Another day of hanging out with his kids, flirting with his wife, having fun, would kill him.

Susan was doing the dishes when he came home. He embraced her from behind and kissed her neck. "How was the match?" she asked.

"We won." He slid one strap of her dress down her shoulder.

"The boys, John?"

"After the match I dropped them off at Adam's house. They're spending the night. And I have a few ideas of what we could do in this house all alone."

She turned and looked at him. "John, I love you."

"I love you too, Susan. I love you too."

Pt. 4

2007-06-23T13:29:00.000+03:00

Dr. Singh is not doing a very good job of pretending he isn't worried.

"What is it doctor? Just give it to me straight, I can take it, no worries."

"Mr Adlam. Let me ask, have you had any major lifestyle changes? More specifically, have you altered any of the conditions that are thought to have caused this condition? You do remember, yes? The alienation, loneliness, etc.?"

"Well, yeah. I mean, why?"

"Mr. Adlam, I have some grave news. Your heart, as you know has turned to stone. The latest x-rays however, has shown this. Please look."

The young Indian holds John's x-ray. John looks at it and sees his ribs, and between them, a little bit to the left, his heart. It's almost pure white, whiter than the ribs as they appear on the dark film. This is where John's sense of déjà vu stops. Because the white heart shape is crisscrossed by dark lines, separating it in dozens of small, irregular pieces.

"What you see here,Mr. Adlam, is your heart becoming normal again, as the stone cracks. This is very likely the result of the causes of this condition not beng present in your life anymore. Mr. Adlam, I have to be honest with you. Your heart will not be able to survive this second transformation. "

Pt. 3

2007-06-17T22:50:00.002+03:00

At the beginning it was hard work. He had lived this way for a big chunk of his life, and to turn things around he would need to make big changes, take big decisions. So he did.

He stopped driving a lorry, working only on paperwork a few hours a day. He started spending time with his wife, rediscovering the woman he had fallen in love all those years ago. He flirted with her like a teenager, took her out to dates, sent her naughty text messages. Soon they were sleeping together again.

He called up a couple of his mates from the old days. Now they have a boys' night out every week. A couple of months ago he was walking by an electronics store, when on a whim he went in and bought one of those iPods. He asked his boys for help in putting music in it, and was amazed when he found out what they listened to. The Pistols, the Clash, Paul Weller...the same people he was obsessed with when he was young.

The boys, on the other hand, where impressed that their old man had seen all these people live. They talked more, they shared secrets, he took them to the football, and he was pleasantly surprised to find out that he loved them, not because they were his sons, but because of the men they had grown up to be.

Pt. 2

2007-06-16T01:02:00.000+03:00

John decided to walk home. It was a rare, sunny day, but he felt cold underneath his shirt. What the doctor had told him was slowly sinking in. All the bizarre things that apparently cause someone's heart to turn to stone. Dr. Singh had had a list, a long one, and he had slowly gone through it.

John shivered as thought about how correct most of them were. Hostile or loveless family environment, estrangement from spouse and/or children, has no interests and/or hobbies, emotional detachment, no friends, and the list went on and on.

It hadn't always been like this. He met Susan 20 years ago, and they fell in love instantly. After 5 years came the twins, and he was the happiest father in the world. Even back then he worked a lot, when he was a simple lorry driver.

Now...he owned a lorry company, and employed 4 drivers. He still worked full time as a driver, and did all the paper work. He hardly saw his family anymore. Most of the time he preferred it this way.

He barely spoke with his wife anymore. The first few years with the boys had been very hard on them, and it hadn't been the same since. He was sure she knew he had slept with other girls over the years. He now slept in the guest room the few times he slept at home.

The twins were now 16, young men. To him, they were almost two strangers that he couldn't understand. He didn't know their friends, whether they did drugs, or even what team they liked.

He had given up all pleasures in life, stopped listening to the music he liked, stopped going to the pub with his mates, even stopped going to watch the football.

John was almost home now.

'Everything changes from now on. I was happy once. Not this shell of a man, with a heart of stone. Everything changes'

Pt. 1

2007-06-12T15:32:00.000+03:00

'Cancer, fuck. It's cancer, fuck, fuck, fuck' he thinks, and his hand goes to his pocket. They had x-rayed his chest five separate times. The doctor turns away from the x-rays and looks at him. He tries to look concerned but John thinks he just looks excited. 'It's cancer, isn't it?' There. He said it. Now it's out there, John feels lighter. He fidgets with the hard rectangle in his pocket. It's packed full of little cylinders filled with death, white and orange.

The doctor laughs. "Dear Mr. Adlam, it is not cancer. It is not even threatening to your health probably. It is just rare, very much." John feels he is going to faint. He puts a cigarette in his mouth. "I'm not goin to light it Dr. Singh, so don't worry. Just tell me about this thing. What the blooming hell do I got?"

"Mr. Adlam, you are aware that usually we do not take again and again X-rays of our patient's chest. Too dangerous with the radiation and usually unnecessary. However, your case was very special." Now he is clearly enthusiastic. He speeds up. "You see, Mr. Adlam, this is an occurrence so rare that there are only three documented cases in the world. Your heart, it has undergone a metamorphosis. In the most simple terms, the tissue has hardened extremely. This is true only of the outer tissue, and the inside is re-arranged so the function is the same as before."

"I.. Dr. Singh, I don't get it. My heart is now..what? Changed? Into what?"

"Please look." The young Indian holds John's x-ray. John looks at it and sees his ribs, and between them, a little bit to the left, his heart. It's almost pure white, whiter than the ribs as they appear on the dark film.

"Your heart, Mr. Adlam, has turned to stone"

"What'd you mean to stone? Have you lost your mind?"

"Certainly not, Mr. Adlam. This is a well known syndrome, and its name is Lithiasis"

"But.. I don't know if I should believe you. Are you serious? Are you sure?"

"You should, and yes, very serious, and also almost certainly sure. I would recommend a biopsy, but I doubt the NHS would cover it."

poem?

2007-06-09T02:35:00.000+03:00

hijacked meanings
and forced antipathies
hang in the empty breadbasket
accosted by the yellow pelican
with that strange
gleam
in the eye
and the feathery heart kicking up dust
inside the office
of the business man

-Leonidas

ωραία στιγμή μου ξένη

2007-05-28T21:04:00.000+03:00

Ξεκίνησα να γραφώ. Ήθελα να γράψω ένα ποουστ για το τέλος της τελευταίας μας σχολικής χρονιάς. Το τέλος μιας εποχής επτά (7) χρονών. Δύσκολο.

Βαρέθηκα να βλέπω την άδεια οθόνη. Πάτησα το εικονίδιο με την αλεπουδίτσα (ακούεις Bill Gates; Έχω Firefox (που να τραβάς τα βυζιά σου)). Χάθηκα στο ίντερνετ (όπως συμβαίνει πάντοτε). Μπήκα στο facebook συμμαθητή. Είχε αρκετές φωτογραφίες από τους πανηγυρισμούς της χρονιάς μας.

Την Πέμπτη ήταν που μαζευτήκαμε έξω από το σχολείο για να γιορτάσουμε την αποφοίτησή μας. Η ατμόσφαιρα έγινε κάτασπρη από τους αφρούς με τους οποίους καλύψαμε ο ένας τον άλλο, και το αλεύρι που κάλυψε τα πάντα, και μαύροι, πράσινοι και κόκκινοι μαρκαδόροι γέμισαν τα σχολικά πουκάμισα. Τα μηνύματα στο δικό μου πουκάμισο ήσανε όλα αισιόδοξα, το 50% προσβλητικά, το 35% κλισέ, το 15% συναισθηματικά.

Μετά πλημμυρίσαμε την παραλία της Λάρνακας στην ηχορρύπανση. Αξιοσημείωτη η κυρία που έπαθε υστερικό παραλήρημα επιμένοντας να μην κορνάρουμε (φυσικά εμείς κορνάραμε περισσότερο όσο επέμενε). Ωραίοι όσοι ζήλεψαν τον φίλο που κράτησε η αστυνομία. Η παρέα που έβαλε την άγνωστη κοπέλα στο αυτοκίνιτό τους. Το ότι δεν θα ξαναπήγαιναν στην Ακαδημία έκανε μια ολόκληρη χρονιά να τρελαθεί από χαρά. Οι πανηγυρισμοί συνέχισαν μέχρι την εξάντληση μας.

Εγώ περίμενα κάτι πιο… συναισθηματικό. Περίμενα δακρύβρεχτα αντίο, αναμνήσεις και νοσταλγία. Όχι από μένα (βλ. γάρος), αλλά τουλάχιστον από τις κοπέλες. Τίποτα. Μόνο ένας φίλος μου μουρμούρισε «έντζε ξανάρκουνται τούτα…».

Και φυσικά είχε δίκιο. Δεν θα ξαναζήσουμε τα εφτά αυτά χρόνια. Με την αποφοίτηση, ο κόσμος μας πήρε την αθωότητα, την έλλειψη ευθυνών και τη ξεγνοιασιά. Και ούτε πρόκειται ποτέ να μας τα δώσει πίσω.

Στο beach party που ακολούθησε την νύχτα, μετά από άφθονο ποτό, πολλοί ήταν εκείνοι που για μια στιγμή ένιωσαν πως αυτό που γίνετε είναι τρομερό, πως θα χαθούμε, πως αυτά ήταν τα καλύτερα μας χρόνια, πως it’s all downhill from here. Αγκάλιασαν το κορμί που βρήκαν δίπλα τους και ψιθύρισαν, θα σε πεθυμήσω, θα μου λείψεις, keep in touch, δεν θα χαθούμε εμείς. Όμως μια στιγμή ήτανε. Μια στιγμή αδυναμίας.

Τελειώσαμε. Οι κοπέλες θα φύγουν από την Κύπρο, θα παν να σπουδάσουν (πρώτα θα παν στη Αγγλία με τις μανάδες τους να βρουν διαμέρισμα και έπιπλα και να γεμίσουν το διαμέρισμα χαλούμια, φατζιές, τραχανά και διάφορα άλλα που θα φέρουν που την Κύπρο). Τα αγόρια θα παν στρατό, με το ζόρι (εκτός που κάτι καυλωμένους που γουστάρουν έτσι καταστάσεις).

Καλά εκάμαμε τζιαι δεν ελουθήκαμε στο κλάμα. Τελειώσαμε, αλλά δεν σημαίνει ότι τελειώνουν και οι φιλίες. Ναι, πολλούς δεν θα δούμε για πολύ καιρό. Μερικούς δεν θα ξαναδούμε. Αλλά για να μεν τους ξαναδείς, νομίζω εν σε πολλοκόφτει.
Όσο για τους φίλους που αξίζουν, όσο καιρό κι αν κάνεις να τους δεις, δεν έχει σημασία...

Γι αυτό, σ’ αυτούς δεν ταιριάζει το «αντίο»…Μόνο το «εις το επανιδείν».

σε βρίσκει με μολυβένια σφαίρα

2007-05-24T19:27:00.000+03:00

Και εγώ γράφω πόουστ.

Καθόμουν στο PC μου, ακούγοντας το Baumstrasse της Φριντζήλα και ψιλοκουβεντιάζοντας στο εμεσέν. (Αρχιτεκτονική λεπτομέρεια: από το γραφείο μου στον πρώτο όροφο βλέπω κάτω στον δρόμο).

Τότε ήταν που πέρασε. Παρέλυσα για μια στιγμή και ξέχασα ν' αναπνεύσω. Ποιος θα το έλεγε ότι μια κοπέλλα που πέρνει περίπατο το σκύλο της Πέμπτη απόγιομα θα με συγκινούσε τόσο; Λιτά ντυμένη, ακόμη και ο τρόπος που βαστούσε το λουρί του σκύλου ήταν γεμάτος χάρη, και η ομορφιά της ήταν τόσο φυσική όσο και συγκλονιστική

Ώσπου να φέρω το νου μου είχε φύγει. Τώρα η γειτονιά μου παρουσιάζει το μυστήριο της μαγευτικής αυτής παρουσίας. Και νομίζω ο σκύλος μου χρειάζεται περίπατο...

παμε ιερά

2007-05-11T20:09:00.002+03:00

a friend is helping me flex my atrophied blogging muscles by inviting me to play along . I love games. So, thanks.

I love rain. Like an author once wrote '' when it

ε..κάτι δεν πάει καλά

Αγαπάω την βροχή. Όπως έγραψε και ο συγγραφέας, " πατρίς μου και μητέρα μου η βροχή".

ααα.. καλύτερα, δε νομίζετε;

Αγαπάω την βροχή. Όπως έγραψε και ο συγγραφέας, " πατρίς μου και μητέρα μου η βροχή". Σήμερα ήμουν πανευτυχής.

1. Αγαπώ να ακούω τη βροχή. Ώρες ώρες παχουλές σταγόνες έσκαγαν νωχελικά στη γη ψιθυρίζοντας πανάρχαια μυστικά, ώρες ώρες μπορούσες να κλείσεις τα μάτια και να ακούσεις συμφωνίες.

2. Αγαπώ να φωτογραφίζω τα αποτελέσματα της βροχής. Μου αρέσει μετά τη βροχη να παίρνω την φωτογραφική και να παίρνω τους δρόμους. Να προσπαθώ να συλλάβω την αλλαγή που έφερε. Μια καθαριότητα που μοιάζει να έιναι εσωτερική. Μια καθαριότητα ψυχής, στο δρόμο, το δέντρο, το σαλιγκάρι.

3. Αγαπώ να είμαι με φίλους όταν βρέχει. Σκέψου μια καλοκαιρινή εκδρομή -ας πούμε Πλάτρες- και στην επιστροφή βρέχει. Ευκαιρία για στάση σε παραδοσιακό καφενείο όπου όλοι είναι τουλάχιστο 25 χρόνια μεγαλύτεροι από μας, για καφέ και κουβέντα. Καφέ κυπριακό, όχι starbucks, με κουβέντα απλή και ανθρώπινη. Την επόμενη φορά που θα βρέχει, προσέξετε πόσο πιο άνετες είναι η σιωπές.

4. Αγαπώ να μυρίζομαι τη βροχή. Αν έβρεξε ή βρέχει εκεί που είστε, ανοίξτε τα παράθυρα. Αν όχι, δεν περιγράφεται. Συγγνώμη.

5. Αγαπώ το ότι "σαν με προλάβη ολόγυμνο στους δρόμους να γυρνώ με ντύνει - η βροχή - μ' απίστευτης λαμπρότητος και ποικιλίας φορεσιές και στήνει αέναα γύρω μου ως προχωρώ μυθώδους πλούτου σκηνικά και διακόσμους "

Photo : After Rain and Yellow - Leonidas Constantinides

Music : Η Βροχή απο Κάτω - Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Quotes: Αρκεσίλας - Νίκος Εγγονόπουλος

παιδιά παιδιά

2007-05-11T20:05:00.000+03:00

λοιπόν

δε νομίζω να κόφτει κανένα για τους λόγους που δεν έγραφα τόσο καιρό.

αρα να πούμε απλά πως επιστρέφω ;

ένας Γερμανός που τον λέγαν Kelulé

2007-02-01T23:05:00.000+02:00

και διάλλειμα από οργανική χημεία για postάκι...

σήμερα στο σχολείο μαζέψανε όλη τη χρονιά και μας κατσαδιάσανε... δρούμε, λέει, σαν παιδιά.

δεν έχουνε και άδικο! γίναμε όλοι ανώριμοι, περάσαμε από τα όρια της σοβαρότητας στην παιδιάστικη συμπεριφορά. χάμω στην αυλή ένα χαρτί που γράφει "τάσπιν" και αρκετά σκουπίδια τριγύρω είναι αντιπροσωπευτικό...

και τους ανησύχησε το γεγονός ότι μερικοί τα έχουν παρατήσει ακαδημαϊκά. και εδώ έχουν δίκιο... με πολλούς από αυτούς τα πίνουμε παρέα, γινόμαστε γάροι και κάνουμε μαλακίες… όλα αυτά σε νύχτες καθημερινές, και το άλλο πρωί σχολείο. θα πρέπει λοιπόν να διαβάσω και εγώ λίγο, να πάρω κανά βαθμό της προκοπής.

δεν ξέρω γιατί τα postάρω αυτά…ίσως αναθεωρώ ότι μπορώ να κάνω ό,τι θέλω;

όχι! αλλά θα πρέπει να σκέφτομαι πιο Επικουρικά, στο τι θέλω να κάνω μακρόχρονα…

Πέστε μου (αν ξέρετε) λοιπόν, ποιος έχει δίκιο: αυτός που ζει σαν να μην πρόκειται να πεθάνει ποτέ, ή αυτός που ζει σαν να είναι να πεθάνει αύριο;

ένας στίχος γεμάτος με οργή

2007-01-30T16:40:00.000+02:00

Ακόμη ένα wallpaper απο Διάφανα, αυτή τη φορά βασισμένο σε δική μου φωτογραφία, παρμένη στο πάρκο της γειτονιάς, και εμπνευσμένo απ' το τραγούδι "Παράδεισος".

ω είν' ωραία στον παράδεισο

2007-01-26T20:31:00.000+02:00

τα όρια του αυτοσαρκασμού και της ενδοσκόπησης θολώνουν. η ζωή μου είναι μια παρωδία της ίδιας.

με ρώτησε κάποια, τι έχεις, τελευταίως είσαι διαφορετικός. τα μάτια σου είναι πιο σκούρα, και είσαι και πιο εκδηλωτικός απ' ότι συνήθως.

ίσως. παλαιότερα ήθελα να πιστεύω ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από εμένα. τώρα απλά δρω σαν να είναι αλήθεια. έχω φτάσει πέρα από τα όρια της λύπης ή χαράς.

με λίγα λόγια, είμαι ένας γάρος ( συγγνώμη στους μη-Κύπριους αναγνώστες, το γάιδαρος δεν ταίριαζε. )

ναι, γάρος. και καλά κάμνω. Δεν γουστάρω πλέων να κάνω πράγματα που δεν με ευχαριστούν. Βαρέθηκα τα τυπικά κτλ. και έγινα γάρος.

επιζώ μουσικά με Πανούση, Διάφανα, Αγγελάκα, Θανάση Παπακωνσταντίνου. Πίνω κάθε σχεδόν μέρα. Λέω πολύ εύκολα τα τελευταία για, χωρίς να το μετανιώνω, χωρίς το παλαιότερο σφίξιμο στην καρδιά. Δεν διστάζω να με σαρκάζομαι, μιας και δεν βλέπω πλέον το σκοπό της σοβαρότητας. Αλλά είμαι και υπερόπτης. Π.χ. στο MSN μου, nick : «πες μου τι θα 'σε αλήθεια εσύ χωρίς εμένα» (βασισμένο στον στίχο « πες μου τι θα ‘μαι αλήθεια εγώ χωρίς εσένα »).

το blog μου ακόμη λίγο δεν θα μπορεί να το διαβάσει κανείς. κρίμα. εγώ κάνω ότι έχω, δήθεν, όραμα καλλιτεχνικό και δεν συμβιβάζομαι, δεν κάνω κάτι πιο user-friendly. Αλλά από την αλλή για να το διαβάζει ο κόσμος το γράφω.

λεωνίδα μαλάκα ;

λεωνίδα μαλάκα !.

φαρμακωμένη εσύ

2007-01-22T01:46:00.000+02:00

γουόλλπεϊπερ απο διάφανα κρίνα

Είν' η καρδούλα μου αξύριστη προφίλ (αλλα κι αν φας)

2007-01-21T10:41:00.000+02:00

τι πρέπει να φας για να δείς την καρδούλα μου αξύριστη;

ασυναρτησίες ( μαλακίες )

και φτάνω στη χυδαιότητα; δεν ξέρω. έκει φτάσαν τόσοι και τόσοι. Ο Εμπειρίκος. Ο Guillaume Apollinaire. O Comte de Lautreamont. Ίσως είναι ο μόνος προορισμός, όποιο δρόμο και να πάρεις. Σαν την αναισθησία.

γιατί εγώ έχω τόσο χαλαρώσει, έφτασα σε τόσο ρηλάξ φάση που έγινα αναίσθητος. μόνο μια μικρή φωνή σχεδόν με ενοχλεί, προσπαθώντας να μου πει πως αρκετά πράγματα θα έπρεπε να με ενοχλούν , να με ανησυχούν, να με αναγκάσουν να κάνω κάτι.

και όμως εγώ εκεί, στην αδράνεια, στην γαλήνια, ηλίθια ευτυχία μου. και καλλίτερα, γιατί εγώ δεν αγχώνομαι, μπορώ πολύ εύκολα να τα γράψω όλα εκεί που πρέπει, και να είμαι μια χαρά...

έτσι συνεχίζουμε ( συνεχίζω ) στην χυδαιότητα, και παραθέτω:

η μικρή νεφέλη έβαζε μέσα της ένα καρβέλι
για να γλιστράει το άλειφε με μέλι
κι άμα κολλούσε έβαζε τσιγκέλι
και το τράβαγε

:: να μπουσουλάμε απ΄το ποτό ::

2007-01-19T18:40:00.000+02:00

Wait...wait for the dawn my dear.. wait till the sun comes here...

MaTt PoKoRa/ vie de star

Nightwish - Wish I Had An Angel - Nightwish

Note: Alla3a nick epidi ekaman mou paratirisi. Euxaristimenos?

Dragon's Child - Iced Eart

F1 Princess | Oh well

Bernadette - Various Artists

feel the rain on your skin,let it in...live your life with arms wide open

Men should be like Kleenex, soft, strong and disposable.

Bonne année et bonne santé à tous

I tried a Mesa Boogie amp... now I can die happily!!!

you unleash the power of my libido

...aniko se mena k sta onira m...dn thelo KANENA...ms sti monaksia m...

"Open to everything happy and sad, seeing the good, même si tout va si mal, voir le soleil quand la nuit nous accable… "

the sounds of silence..to anotero song..en xani

if you have an issue take a tissue

ΟΡΚΟC ΑΠΑΡΑΒΑΤΟC ΕΝΩCΙC Η ΘΑΝΑΤΟC - BLuE4eVeR

life is a highway to hell...

Ti to thes toso stress ..isoun kai xthes eutixismenos??

Σχολή Μαχητού:Έσιετε μας όπως τους σιιύλους ρε μόνιμοι αλλά το εντερταίνμεντ σας τελιώνει σε 7 μέρες

Το τέρας

2007-01-17T19:04:00.000+02:00

Είσαι χοντρή, πνιγμένη μες στο λίπος
ένα απαίσιο και αιμοβόρο κήτος

Και έχει 3 χρόνια να σου κάτσει ο άντρας σου, που κάνει κάθε βράδυ την γκόμενα του διπλανού μπανιστήρι, και ας έιναι αυτη 60 χρονό κωλόγρια. Και πας γυμναστήριο μπας και δεις χαρά στα σκέλια σου. Και κάνεις και την δίαιτα. Και βλέπεις και τον Μαμαλάκη και εξιτάρεσαι, νιώθεις να σμίγονται το φαί και το σεξ, και ιδρώνει η μασχάλη και το μουνί σου, τα σάλια σου τρέχουν στο μάγουλο. Και πάλι τον σιχαίνεσαι επιδή μαγειρέυει με "αράπηδες" και "μαύρους¨ σε χώρες της Αφρικής. Ο Φρόυντ θα έλεγε ότι είναι επιδή απο μικρή επιθυμία σου ήτανε να σε πηδήξει ο μαύρος που πουλούσε σιντί στη γωνιά. 'Αχ ρε Φρόυντ κουφάλα, αχ ρε ξέκωλη και κοψοχολιασμένη κοινωνία...

και fuck CYTA, ποστ δεν έκανα γιατί ένωση δεν είχα

και αρχίζουνε τα θαύματα

2007-01-05T16:00:00.000+02:00

πάντα μπρος, πάντα μπρος ταξιδιώτες

το θεόρατο σκάφος προχωρεί

από δω

στην κλεισούρα, στους πάγους

κι από κει

σε εκκλησία ανοιχτή

πάντα μπρος τα πληρώματα

σπρώχνουν σ' ένα ναύλο

με δρομολόγιο διπλό

μες την ορχήστρα μονάχος

την ιστορία θα την κοιτώ

μια φορά κι έναν καιρό

δυο ναυτικοί πήραν

βάρκες και τρόφιμα

ο ένας τσακίζεται

και σπάει τα πλευρά

ο άλλος νικάει

μα η καρδούλα του σπάει

για όσα πληρώνει κρυφά

Πάντα Μπρος Ταξιδιώτες

Ερμηνεία : Αλκίνοος Ιωαννίδης
Στίχοι, Μουσική : Διονύσης Σαββοπουλος
Φωτογραφία : Λεωνίδας Κωνσταντινίδης

Σήμερα

2007-01-03T18:49:00.000+02:00

ξύπνησα και ήδη πονούσα τον φρονιμήτη μου, αλλά σηκώστηκα και πήγα στο σχολείο.

Ανεβάζουμε, που λέτε, ένα θεατρικό έργο...παρεξήγηση. Ελληνικό, της δεκαετίας του 60 γεμάτο γελοία στερεότυπα και χυδαιότητες.

Ο ρόλος μου; Γκέι κομμωτής. Δεν σχολιάζω. Το προσπερνώ.

Μέχρι τώρα είχα ήχο στο κινητό τον Φλεγόμενο Ποδηλάτη του Αλκίνοου.

"Το ring tone σου εν σαν την κουφή ρεεε"

" εννα πάθουμεν κατάθλιψη με τούντα ringtone σου"

σήμερα πήρα και έβαλα ήχο ένα κομμάτι απο τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου... τη Μάρθα Φριντζήλα να φωνάζει στίχους του Λόρκα στα Ισπανικά.

Το ποίημα ονομάζεται " Άυπνη πόλη" και η διασκευή από τον Θανάση ελληνικής μετάφρασης μας δίνει:

Όνειρο η ζωή δεν είναι

κι όποιος πόνεσε στον πόνο

πάντοτε θε να πονάει

κι όποιος θάνατο φοβάται

θα τον κουβαλάει στους ώμους.

Το μήνυμα; Γελάστε στον πόνο. Απολαύστε τον...δεν θα κρατήσει πολύ. Και του θανάτου φτύστε του τα μούτρα.

Πάνε δυο βδομάδες που έχω να κοιμηθώ κανονικές ώρες, ή αρκετά. Αλλά σήμερα απαγορεύεται το ποτό ( αντιβίωση ). Και αύριο δουλιά...

Καληνύχτα παιδια !

*κουφή = φίδι στα κυπριακά

Kids are lucky.

2006-12-31T12:27:00.000+02:00

Really, they're blessed. The less time you've been around this earth the less preconceptions you have. What things are supposed to be, what they're supposed to be for, what they're supposed to look like, you don't know.

You're a kid and you find a camera, you're gonna do what you want with it. No pictures of sunsets, no pictures of your friends posing as if they're cool, or serious, or successful.

You are gonna take pictures of whatever the fuck you want.

This is a post about my ten year old brother, and the pictures he took with my camera and without my permission.

I attach them without words... enjoy... and think like a kid before you take another picture of another tired cliche.

Λίγο κλισέ

2006-12-30T17:18:00.000+02:00

να γράφω post μόνο και μόνο για να πω ότι δεν ξέρω τι να γράψω.. αλλά είναι must απ' ό,τι βλέπω σε άλλα blogs.

Ναι, σίγουρα, στους περισσότερους συμβαίνει μετά απο μήνες, αλλά τι να πω, είμαι για γρήγορους ρυθμούς εγώ.

Αντιδράσεις στο blog μου;

Μια φίλη ρώτησε γιατι μου αρέσει να μιλώ για τον εαυτό μου τόσο πολύ

Ένας φίλος μου έκανε το ανώτατο θετικό σχόλιο... το γράψιμό μου, λέει, έχει κάτι απο Άσιμο

Άλλοι απόφυγαν να σχολιάσουν

Το wallpaper μάλλον δεν να άρεσε σε κανέναν, αφού μόνο αρνητικά άκουσα

εγώ το έχω στο pc μου και το καμαρώνω.

αντε αντέξετε και εσείς ένα post με περιορισμένη έμπνευση

απόψε μάλλον θα επανέλθω, μετά απο χαρτάκι ( και black label ). Ίσως και με έμπνευση.

Out-Of-Focus Crocodile

2006-12-28T21:56:00.000+02:00

Exactly what it says on the box.

Κάτι έπρεπε να γράψω και εγώ για τις γιορτές

2006-12-28T12:46:00.000+02:00

Kαλά Χριστούγεννα !

Ή αν προτιμάτε, καλά Ηλιούγεννα! Μετά από τρεις μέρες στάσης/θανάτου, 21(χειμερινό ηλιοστάσιο) - 24 Δεκεμβρίου, ο Ήλιος αναγεννάται, σε μια σημαδιακή ημερομηνία, καθώς γιορτάζουμε και την γέννηση του Ηρακλή. Ακόμα, στην Κύπρο γιορτάζουμε σήμερα και την γέννηση του Άδωνη!

Ασχέτως από τις θρησκευτικές σας πεποιθήσεις, ο γραφών σας εύχεται θερμά χρόνια πολλά και καλές γιορτές. Η εποχή αυτή είναι σημαντική, γιατί είναι μία περίοδος όπου το θέμα της γέννησης/θανάτου/αναγέννησης είναι πρόδηλο, τόσο στην Φύση αλλά και τις τελετουργίες του ανθρώπου (που είναι φανερό ότι πηγάζουν από Αυτήν και ότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τους κύκλους Της). Γι αυτό και εγώ αντιμετωπίζω αυτή την περίοδο σαν μια ευκαιρία για στασιμότητα (θάνατος) και ενδοσκόπηση (δοκιμασία/πάλη με σκοτάδι/γέννα), όπου μπορεί ο καθένας να εξερευνήσει και να ανακαλύψει τον εαυτό του, για να μπορέσει να συνεχίσει να κινείται στον κόσμο σίγουρος πάλι/πλέον για τον εαυτό του(γέννηση/ανάσταση/αναγέννηση).

Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας μας θα πρέπει να περάσει αρκετό χρόνο μόνος αλλά και με εκείνους που είναι πιο κοντά του και που τον προσδιορίζουν σαν άτομο. Και πια πιο καλή ευκαιρία από τις γιορτές! Και όταν νιώσουμε πλέον πως έχουμε βρει κάποια θέση στον κόσμο μας, με πιο θα μπορούσαμε να το μοιραστούμε καλύτερα από τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους, και πώς καλύτερα από το να δώσουμε ό,τι μπορούμε σε όλους αυτούς που μας δίνουν τόσα πολλά που ίσως δεν προλαβαίνουμε να αναγνωρίσουμε.

Γι αυτό γιορτάστε την γέννηση του Χριστού/Ηρακλή/Ήλιου/Άδωνη/ Γιαρίλο/ Άττις/ Βέλλενος/δικού σας εαυτού με αυτούς που είναι πιο κοντά στην καρδιά σας, και διασκεδάστε όσο μπορείτε αυτές τις μέρες… Οι έγνοιες του κόσμου θα σας περιμένουν αργότερα…αφήστε τις για τώρα!

Καλές γιορτές και χρόνια πολλά!

Γιατί ; ( Pt.2 )

2006-12-28T02:43:00.001+02:00

Γιατί ζήλεψα όταν ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου διάβασε μια λίστα με ονόματα bloggers στο νέο του δίσκο

γιατί κάπου πρέπει να σπαταλώ χρόνο που δεν έχω την ευχέρεια να σπαταλήσω

για να μην παίρνουμε τους εαυτούς μας και πολύ στα σοβαρά

όχι γιατί κάτι που γράφω εδώ μένει για πάντα,

αλλά γιατί μπορεί να σβηστεί με το πάτημα ενός κουμπιού. Σαν να καις ένα παλιό ημερολόγιο τη νύχτα, ελευθερώνοντας τα φύλλα απ΄το παράθυρό σου και βλέπωντας τα να διαγράφουν φλεγόμενη πορεία στη γειτονιά σου.

Σχεδόν τρεις η ώρα. Φαντάζομαι τα περισσότερα blogs τέτοια ώρα αρχίζουνε. Τώρα βρήκε και το δικό μου μυαλό να ξεράσει το Fuck Santa, ή το Φακ Σάντα ή το Γαμώ τον Άη-Βασιλη.

Όπως και νά ' χει, καλωσορίσατε παιδιά... Να δούμε που θα μας βγάλει...

Γιατί;

2006-12-28T02:07:00.000+02:00

Fuck Santa. Ένας τρόπος ζωής, μια φιλοσοφία...και αρχίζει με δυο λεξούλες μόνο. Fuck Santa. Νιώσε το να γεμίζει το στόμα σου. Πλατάγισε τη γλώσσα σου. Ετοίμασέ τηνα. Τώρα πες το, αργά, γρήγορα, ψιθυριστά ή και φωναχτά. Fuck Santa. Δεν είναι τυχαίες οι λέξεις.

Το επόμενο post θα είναι κανονικό. Θα σου μιλά για τα πράγματα που πάντα μιλάνε τα posts, για τη μουσική, τους έρωτες, τους φίλους, τον εαυτό μου, εσένα, την τέχνη, τη ζωη κτλ κτλ.

Αλλά τουλάχιστον θα ξέρω ότι μπορώ να σου μιλήσω. Γιατί; Fuck Santa, να γιατί.